Küçük bir çocukken, korktuğumuz zaman bizi anlamayan büyüklere ve yaşıtlarımıza, biraz da anlaşılmamanın verdiği üzüntüyle korktuğumuz şeyin bizim için ne kadar önemli olduğunu anlatmaya çalışırdık. Bunu anlatırken de en çok söylediğimiz sözlerden biriydi bu: “Ben korkmayayım da dedem mi korksun? Beni kovalayan köpek o kadar büyüktü ki, dedemi kovalasa o bile korkardı!” derken, aslında kastettiğimiz köpeğin büyüklüğü değil, korkumuzun büyüklüğüydü. Yine de anlaşılmazdık. Korkumuzla dalga geçenler olurdu. Üzülürdük. Oysa çocukları korkularından kurtarmanın çaresi varmış. Bilseydik korkmazdık.


International Hospital’dan Psikolog Dr. Ferahim Yeşilyurt, çocuklukta korkmanın normal, korkmamanın anormal bir durum olduğunu belirtirken, korkuların yerleşmesinde anne ve babaların korkularının etkili olduğunu söylüyor.


Çocukluk korkuları ve bu korkulardan kurtulmanın etkili yolları hakkında bilgi veren Psikolog Dr. Ferahim Yeşilyurt, bu konuda merak edilen soruları şöyle yanıtlıyor:


Korku geçici bir durumken, nasıl kalıcı hale geliyor?


İnsan yavrusu doğumundan belirli bir yaşa gelene kadar korunup kollanmaya muhtaç oluyor. Kendisini koruma becerisini geliştirmesi için epeyce zaman geçmesi gerekiyor. Ani sesler, gürültü, olağandışı uyaranlar karşısında bebeğin kendisini koruma reaksiyonu korku oluyor. Bu nedenle bir çocuğun dünyaya geldikten itibaren yaşadığı acizlik nedeniyle korkması normal, korkmaması anormal. Ancak bazı korkular gelişimsel olarak ortaya çıkıp bir süre sonra kaybolurken, bazıları ise hatalı yaklaşımlar nedeniyle kalıcı hale gelebiliyor ve yetişkinlikte de devam edebiliyor.


Sık rastlanan çocukluk korkuları nelerdir?


• Ani seslere ilişkin korkular.

• Yabancılara karşı duyulan korku.
• Su korkusu.
• Karanlık korkusu.
• Anne ve babayı kaybetme korkusu.
• Arkadaşları tarafından dışlanma korkusu.
• Yeni bir kardeşin doğacak olması nedeniyle duyulan korku.
• Tuvalet ve banyoya gitme korkusu.
• Kalabalık içine girme korkusu.
• Okul korkusu.


Bebekler nelerden korkar?


Bebekler ortalama altıncı aya geldiklerinde belirli korkular geliştirmeye başlıyor. İlk korkular alışılmışın dışındaki yabancı nesneler ve kişiler oluyor. Bebek yeni tanıdığı kişilere korkarak yaklaşıyor, annesine karşı ise daha güvenli davranıyor. Yeni ortamlara ve kişilere karşı yabancılık çekme davranışı iki yaşa kadar devam edebiliyor.


Korkular çocuk büyüdükçe değişiyor mu?


Her yaş grubunda çocukların korktukları şeyler değişiyor. 0-2 yaş arasında daha çok büyük objelerden, yüksek seslerden ve anne-babadan ayrılmaya dayalı korkular görülürken, 3-4 yaş civarında bu korkulara karanlık korkusu da eklenebiliyor. Bu korkular, bir kısım çocuğun çevresine güven duygusunun artırılmasıyla birlikte azalacaktır. Ancak bazı korkular artarak devam edebiliyor. Özellikle de anne-babaların bazı korkuları varsa. Çünkü korkular, model alınarak da öğrenilebiliyor.


Çocuklarda görülen en yaygın korku hangisidir?


Çocukların en çok korktukları şeylerin başında kuşkusuz karanlık geliyor. Bakıp da görememek gerçeğine bir de hayaletli öyküler eklenince, çocuğun sonsuz hayal dünyasında korkular dallanıp budaklanıyor. Karanlık korkusu en sık 3-5 yaş grubunda ortaya çıkıyor. Soyut korkuların (canavar, hayalet gibi) ortaya çıkması ise 6 yaşından sonra başlıyor. Çünkü bu yaştan itibaren çocuk zihinsel olarak soyut düşünüyor. İşte, tam da bu sırada ailelere büyük görev düşüyor. Ancak çocuğa doğru yaklaşmak korkuların kendiliğinden ortadan kaybolmasına yardımcı oluyor. Çocukluk korkuları aile içinde ya da bir uzman değerlendirilmesi neticesinde çözümlenmezse yetişkinlikte de bu korkular devam edebiliyor.


Korku yönetilebilir mi? Bu konuda ailenin tutumu önemli midir?


Her çocuk karanlıktan, gök gürültüsünden ya da başka bir şeyden korkar. Önemli olan ailelerin bu duyguyu yaşayan çocuklarına nasıl davranmaları gerektiğini bilmeleridir. Yoksa korku, gelecekte çocuğunuzun kabusu olabilir. Bu nedenle anne ve babaların söyledikleri sözlere, çocuklarına karşı olan tutum ve davranışlarına son derece dikkat etmesi gerekiyor. Örneğin şu cümleleri kullanmak çocukların korkularının derinleşmesine neden oluyor:


“Ben senin annen değilim, senin artık annen yok”. “Böyle davranırsan seni başkalarına veririm” gibi yaklaşımlar çocukta reddedilme ve aileden ayrılma korkularını artıracaktır. Diğer taraftan hayvanları tanıtırken de anlattıklarınız çok önemli: “Köpek ısırır aman uzak dur.”


“Karanlıkta öcüler gelir”diyerek çocuğu kaçırırmış gibi korkular kötü niyetle anlatılmasa bile çocuklar için önemli endişe kaynakları olabilmektedir.


Anne babanın korkusu çocuğa geçiyor mu?


Korkular anne baba gibi çocuğun çevresindeki kişiler tarafından farkında olmadan çocuğa öğretilebilir. Yani çocuk anne babanın korkusunu içselleştirerek bir korku geliştirebilir. Sokakta köpek gören annenin çocuğuna sıkı sıkı sarılması onu o ortamdan uzaklaştırması, köpek sesi duyduğunda tedirgin olması çocuk tarafından algılanacaktır. Ve böylece annenin kaygısı çocuğa geçecektir.


Korkularla mücadele etmenin yolları nelerdir?


Anne ve babalara çocuklarının korkularına karşı 5 önerim var:


1-Zorla üzerine gitmeyin: Bazı aileler çocuğun korkusunu azaltmak için onu zorla korktuğu durumlarla başbaşa bırakmaya çalışırlar. Bu asla doğru bir yöntem değildir. Çocuklarda bu şekilde davranışlar korkuların daha da artmasına neden olacaktır.


Aşamalı olarak korkulan obje ile bağlantı kurulabilir. Örneğin karanlıktan korkuyorsa bir süreliğine odasında bir gece lambası kullanılabilir. Ya da havyandan korkuyorsa, korktuğu hayvanın resimleri üzerinde konuşulabilir ve sonra o hayvanın oyuncağı alınabilir.


2- Çocuğunuz anlaşıldığını hissetsin: Ailelerin yapması gereken tek en önemli şey, çocukla empati kurabilmek. Nasıl ki başkalarının duygularımızı hafife almasından hoşlanmıyorsak, çocuklarımız da aynı şeyi hissediyor. Bu yüzden korkusu olan bir çocuğu asla yargılamamak gerekiyor. “Karanlıktan korkacak ne var?” gibi sorularla çocuğu hafife almanın onu utandırmanın korkularını daha fazla artacağını söyleyebiliriz . Onun yerine, “Haklısın, korkmuş olabilirsin”, “Ben de senin yaşındayken korkardım” gibi empati kuran ifadeler sarf etmek ise çocuğunuzu anlamanıza yardımcı olur.


3- Güven duygusu aşılayın: Sevmek, üzülmek gibi korkmak da doğal bir duygu.


Hatta gelişimin bir parçası. Ebeveynlere düşen, çocuklarının korkularıyla ilgili gözlem yapmak. Anlayışlı ve iş birliğine dayalı bir yaklaşım faydalıdır. Çocuğu dinlemek, onunla daha fazla vakit geçirmek ve korkulan objelerle ilgili bilgilendirme yapmak, sorunun aşılmasına katkı sağlar.


4- Korkuları beslemeyin: Odasında yalnız yatma korkusu olan çocuğa anne baba yanlarında yatmasını söylerse bu korkunun artmasına olanak sağlamış olur. Anne babanın yanında kendisini daha güvende hisseden çocuğun korkusu pekişerek yalnız kalması daha da güçleşir. Bu nedenle böyle bir durumda yatağınıza almak yerine onun yatağında uyumasını bekleyebilirsiniz. O uyurken yanında ona kitap okuyabilirsiniz.


5- Çocuğunuzu ciddiye alın: Bazen büyüklerin, sanki kendileri çocukken hiç yaşamamışlar gibi çocukların korkularını hafife aldıklarını görüyoruz. Ama ciddiye alınmama duygusunun çocukların ruhsal dünyasındaki etkileri, tahmin ettiğimizden daha büyüktür. Eğer korkular çocuğunuzun yaşamını engelliyorsa ve uzun sürüyorsa mutlaka bir yardım almakta fayda var.


Fear in Children



When we were a little child, we tried to explain how important it is to us that we are afraid of the adults and the folks who do not understand us, and that we are afraid of giving a little understanding. It was one of the most promises we were told when he said this: “I am not afraid or are you afraid?” The dog who was chasing me was so big that he even freaked out if he chased his grandfather! ” We did not mean the size of the dog that we mean, but the size of our fear. Nevertheless, we are. There would be those who were afraid of screaming. I’m sorry. However, there was a hell to save the children from their fears. We would not have known.


Psychologist from International Hospital Ferahim Yesilyurt says that the fear of the parents is influential in the establishment of the fears, when fearing in childhood is normal, fearless is an abnormal situation.


Psychologist who gives information about childhood fears and effective ways of getting rid of them. Ferahim Yesilyurt answers questions that are curious about this issue:


Fear is temporary, how does it become permanent?


A person needs to be protected from birth until a certain age. It takes a lot of time to develop his ability to protect himself. Sudden noises, noises, unusual stimuli in the face of the baby itself to protect the fear becomes. For this reason, it is normal for a child to be afraid of the helplessness he has experienced since he came to the world, which is unusual for him not to be afraid. However, some fears come out developmentally and disappear after a while, while others can become permanent due to faulty approaches and continue in adulthood.



What are the childhood fears?


• Fears about sudden voices.

• Fear of strangers.

• Fear of water.

• Fear of darkness.

• Fear of losing a parent.

• Fear of exclusion by friends.

• Fear of a new brother being born.

• Fear of going to the toilet and bathroom.

• Fear of getting into the crowd.

• School fear.


Why are babies afraid?


When the babies reach their sixth month, certain fears are beginning to develop. The first fears are foreign objects and people out of the ordinary. The baby is afraid of the new acquaintance and behaves more safely to her mother. Attracting strangers to new environments and people can continue until two years old.


Do the fears change as the child grows?


In every age group, things that children are afraid are changing. Fear of darkness can be added to these fears around the age of 3 to 4, while fears based on separation of the bigger objects, loud sounds and parenting between 0-2 years of age are seen. These fears will diminish with increased confidence in the environment of some children. However, some fears can continue to increase. Especially if parents have some fears. Because fears can be learned by taking models.


Which is the most common fear in children?


Undoubtedly the darkness comes at the head of what children are most afraid of. When you add a ghostly story to the fact that you can not see and see, your child is in a state of infinite imagination. The fear of darkness is most often seen in the 3-5 age group. Abstract fears (such as monsters, ghosts) begin after 6 years of age. Because from this age the child is thinking mentally abstract. Here, right now, there is a big task for the family. But approaching the child helps the fears disappear spontaneously. If the fear of childhood is not solved within the family or as a result of the evaluation of an expert, these fears can continue in adulthood.


Is fear manageable? Is the attitude of the family important in this regard?


Every child is afraid of darkness, thunder, or something else. The important thing is that families must know how to treat their children with this feeling. Otherwise fear can be your child’s nightmare in the future. For this reason, parents and children should be very careful about the words and attitudes towards their children. For example, using these cues causes children to deepen their fears:


“I am not your mother, you no longer have a mother”. Approaches such as “putting you to someone else when you act like that” will increase the fear of rejection and separation from the family. On the other hand, while introducing animals, it is very important that you tell them: “Bite the dog, stay away.”


Even if fears are not told in a bad way, such as “kidnapping in the dark” by kidnapping the child, it can be a source of concern for children.


Does your parents’ fear pass on to the child?


Fears can be taught to the child without being aware of it by the people around the child, such as parents. So the child can develop a fear by internalizing the fear of the parents. It will be perceived by the child that the mother who sees the dog on the street is tightly wrapped around her child and that she is disturbed when she hears the dog’s voice. And so your mother’s anxiety will pass to the child.


What are the ways to fight against fears?


There are 5 proposals against the fears of parents and children:


1-Do not go forcibly: Some families try to leave the child alone when they are afraid to try to reduce the child’s fear. This is never the right method. Such behavior in children will cause more fears.


Progressively linked to the feared object. For example, if you are afraid of the dark, a night lamp can be used for a while. Or if he is afraid of the birds, he can talk about the pictures of the animal he is afraid of, and then he can take the animal’s game.


2. Feel that your child understands: The most important thing your family has to do is to empathize with the child. Just as if we do not like that someone else takes on our feelings, our children feel the same. So a child with fear should never be judged. “What is there to be afraid of darkness?” We can say that getting a child’s memorial with questions like that will increase the fear of embarrassing him. Instead, it is helpful to understand your child to make empathic expressions such as “You are right, you may be scared” and “I am scared when you were your age”.


3- Encourage trust: It is a natural feeling to be afraid of loving and being upset.



It’s part of the development. Make observations about the fears of children falling into parents. A comprehen- sive and business-based approach is useful. Listening to the child, spending more time with it, and informing the fears about the object contribute to overcoming the problem.


4- Do not nurture the fear: If the child with a fear of lying alone in his or her heart tells the parents to sleep with them, this fear will increase. It makes it more difficult for the child to be alone, strengthening his fear as he feels more secure with his parents. For this reason, you can expect to sleep in his bed instead of taking your bed in such a case. You can read her books while she is sleeping.


5- Take your child seriously: Sometimes we see that grandfathers take their children’s fears as if they had never lived as children. But the feelings of not being serious are the effects of the children’s spiritual world are greater than we anticipated. If fears are preventing your child’s life and if it’s been a long time, it’s a good idea to get help.

Reklamlar